Home page

Mijn houten leven

HALLO, IK WAS EEN BOOM.

Wat is dat?                                                                                                                                                                                                              Elke keer als ik in het bos ben, sta ik versteld hoeveel gezonde bomen er momenteel afgezaagd worden. Rede, geld.                                                                                                                                                                                                                 Als er al gezaagd moet worden, waarom dan geen respect voor dit levende wezen, de boom. Er wordt namelijk veel meer vernield dan alleen bomen zagen. Andere bomen worden beschadigd door de machines die dwars door het bos jakkeren, zonder op of om te kijken.

De boom klaagt niet hardop. Maar we weten inmiddels dat er veel meer gevoel bij bomen speeld dan we tot nu toe hebben kunnen denken. Daarom dit bericht.                                                                                                                 
Boswerkers hebben mij omgezaagd. Niet leuk, maar soms is het niet anders. Wel hebben ze mij erg ruig neergehaald.  En dat doet pijn                                                                                                                                                                                                                                 Mijn familie wil mij niet kwijt, ik krijg van hen nog steeds voeding. Kijk maar naar mijn opstaande rand.  Nu ben ik ziek geworden en zal ik afsterven. Dan wordt ik voeding voor mijn familie. Ben ik toch blij. 

Verslag van

Derde foto-presentatie

Zorgerf "Buiten Land"

 

IVN Nijkerk Grijs, groen en gelukkig

 

02-01-2018

 Beste allemaal,

allereerst wil ik jullie allen een goed 2018 met veel geluk en vrede toewensen. Een nieuw jaar ligt voor ons. Een jaar waarvan we niet weten wat het brengen zal. Dat is maar goed ook. Maar we mogen wensen/hopen op een mooi jaar, waarin wij als IVN Nijkerk, weer veel op het programma hebben staan. Een daarvan is het Landelijk project "Grijs, groen en gelukkig". Voor mensen waar buiten zijn vaak moeilijk is, de natuur mee naar binnen nemen.

Vandaag was het weer zover. De derde foto-presentatie/vertelling is geweest. Vandaag in hofje 1.

Zoals ook de vorige keren, was ik ruim optijd, 3.00 uur, aanwezig. Ik heb even gemeld dat ik aanwezig was en zag dat veel bewoners al in de huiskamer zaten. Sommige zelfs met bezoek. Nou, dat is gezellig. Ik viel niet met mijn neus in de boter/koffie, want de koffie was al op.

Ik heb mijn kar weer vol geladen en kan hem zo uit de auto tillen. De vos steekt er met kop en schouder bovenuit. Buiten is het even hobbelen over grind en stoep en binnen is het wat smal. Maar met geduld kom je een eind. Eenmaal in de huiskamer, wordt er speciaal voor deze middag, even de boel omgebouwd. Ja, ik heb wel wat ruimte nodig hoor. Maar de begeleiding is zeer behulpzaam. En weldra staat alles op z'n plek. Ik begin de kar uit te ruimen. Allereerst mijn scherm, daarna de cd-speler, de bladeren, takken en opgezetten dieren. Projectortafel en laptop en het feest kan beginnen. Ik heb de presentatie iets aangepast. De vorige keer hadden we nog wat dor blad aan de bomen, deze keer was het meer winterweer.

Iedereen zat heerlijk warm in de huiskamer en had goed zicht op het scherm. Al bij de eerste foto kwamen er vragen. Deze maar even rustig beantwoord. Mijn verhaal begint zo: "We gaan een mooie wandeling maken, gaan jullie mee"? Dan komt er een reactie van een dame: "Is dit vest warm genoeg? Mooi is ie hè". Allereerst kijken we naar vogels uit het weidegebied. Opweg hierheen zag ik deze vogels. Kievit, reiger, fazant. Plotseling valt mijn oog op een paar pinken. Ze kijken allemaal één kant op. Wat zou er zijn? Daar, zie, daar ligt een koe, zijn kop omhoog. Hij kijkt ook die kant op. En daar, wat is dat voor een koe? Dan zegt uit dame uit de woonkamer: "dat is een lakenvelder". Dat is waar. En zie, die koe heeft net haar haar gekamd, de scheiding in het midden. O, ze heeft mooie oorbellen. Plotseling klinkt er achter mij: "Ach, wat zielig". Het waren oormerken. Maar dan zien we het. Twee grote paarden schoppen en bijten elkaar. Ze hebben ruzie. "Dat doen wij niet", zegt een andere dame: "Je moet eerst waarschuwen".

Dan komen we aan bij het bos. De bewoners hebben er wel zin in. Op de achtergrond klink de zang van vogels. "Hoort u ze? Allemaal vogels". Ja, dat horen ze wel. We zien op het scherm allemaal vogels uit het bos. Sssttt, goed luisteren en kijken. Wat is dat nou voor een vogel? Een goudvink, koolmees, merel, boomklever en een grote bonte specht. Ik vertel de mensen dat de boomklever tegen de boom op kan lopen. En zijn pootjes kleven niet eens. En de specht, de dokter van de bomen. Hij klopt, zoals een dokter dat bij ons doet, maar dan veel harder. En hij krijgt niet eens hoofdpijn. Als de specht op een boom klopt, kan hij horen of deze ziek is. Knap hè.

Als we dieper het bos in gaan, komen we herten en wilde zwijnen tegen. Een daarvan is Pluk. Een grote keiler. Ik heb ook een foto bij van mijn hond Pluk, toen hij nog klein was en alles nog moest leren. Een dasje aan zijn halsband. Ik vertel over beide Plukken. En ga dan rond met een halve doorsnee schedel van een wildzwijn.

Ze vinden het best wel grote tanden. En ook de kleine frisling gaat de kring rond. Er wordt geaaid, gevoeld, en bijna geknuffeld. Prachtig.

Dan komen we aan bij een rustgebied. Stop, kijk eens voor je. Een prachtige hinde staat voor ons. En daar, ik zie een heleboel vrouwtjesherten staan. Kijk, ze hebben ons gezien, want ze staren naar ons.

Als we nog iets verder lopen, zien we ineens een hert met een gewei. Als ik zeg dat mannendieren mooier zijn dan de vrouwtjes, klinkt er wat gelach in de kamer. Je begrijpt dat ik met mijn gewei de kring weer rond ga. Voelen, vasthouden, verbazen. Veel reacties van de mensen.

Dan wordt het avond. Zonnestralen schijnen door de bomen. Het wordt nacht.

En de volgende morgen. Wat veel sneeuw. Maar wij zitten weer lekker warm bij de kachel. En ook deze dag gaat voorbij. De zon is onder, de nacht is helder. Zie, de maan. Groot staat aan de hemel, in de donkere nacht.

Maar dan verschijnt de tekst, EINDE. Wat jammer. Er volgt een applaus. En ik? Ik ga de mensen allemaal langs en geef eenieder een hand. Blijdschap op de gezichten. We vonden het heel mooi. Het was echt natuur, maar dan binnen.

Ik ga weer opruimen, alles weer naar de auto brengen en rij voldaan weer naar huis. Het was wederom een geweldig mooie ervaring.

 

Ik wens jullie veel leesplezier en zeg, tot ziens allemaal.

 

Gerrie van den Brink.

12 december 2017

2e foto-presentatie bij : Zorgerf-Buiten-Verblijf

Zoals jullie in het vorige verslag hebben kunnen lezen, zijn we begonnen met het project "Grijs, goen en gelukkig", en is de 1e presentatie met lof ontvangen. Inmiddels is er ook een 2e foto-presentatie geweest. Deze vond plaats bij de dagopvang van "Zorgerf-Buiten Verblijf". Er zijn twee mooie gebouwtjes voor mensen van de dagbesteding. Maar de presentatie is in één van de huisjes gehouden, maar wel voor alle dagmensen.

Een dag waarop de sneeuw verre van verdwenen is, ploeter ik met mijn kar door de natte laag dikke sneeuw, opweg naar de dagbesteding. Buiten zijn mannen bezig om kerstversiering op te hangen. Binnen zitten de bewoners lekker warm bij elkaar. Ik stel mij voor en kan korte tijd later beginnen met het opbouwen van hetgeen ik nodig heb. We hebben afgesproken dat, na een half uur, er koffie zal zijn.

Het duurt wel even, want deze bewoners lopen rond, vragen veel en één zet zelfs zijn hondje op de tafel, naast mijn vos. Dus je begrijpt dat het al iets moeilijker is dan bij het eerste hofje. Niet te min, ik ga door met mijn bezigheden.

Als alles gereed staat, de stoelen in een kleine kring staan en de bewoners van het andere gebouwtje ook binnen zijn, kan de presentatie beginnen.

Het gaat om dezelfde presentatie als de eerste keer, dat was gevraagd. In het begin ging het heel goed, mensen reageerde op de getoonde foto's en stelde zelf vragen. In het eerste half uur laat ik de meegebrachte dingen, zoals een jong zwijntje en de vos, zien. Na 25 minuten bereiken we de pauze. Daar heb ik een foto van een half uitgegraven picknickbank voor. De reactie van de dagmensen, als ik vraag of we daar even kunnen uitrusten, is schitterend. Ert wordt gelachen. In plaats van koffie is er heerlijk warme chocolademelk met slagroom, even smullen. We nemen er even de tijd voor.

Op het moment dat we aan de tweede helft van de presentatie beginnen, gaat er een telefoon. Dat gebeurd nu eenmaal. Ik laat me er niet door afleiden en ga door waar ik gebleven ben. Ik vraag aan de mensen: "welk dier zie je op deze foto". Er staat een wild zwijn op. Direct reactie van één man: "Die het in in de tuin". Nee, dit is niet verkeerd geschreven. "Heb" is in het Puttens dialect "het". Een ander reageerd: "ik kom uut Speuld en het die krengen ok om t huus". Het is fijn dat ze zo reageren op de foto's, een teken dat ze het op dat moment zelf meemaken. Maar dan begint één mevrouw te vragen wanneer ze naar huis mag. Een andere man staat op en maakt vreemde geluiden. En weer gaat de telefoon. Een begeleider staan op, er wordt gepraat. Wat doe jij dan als presentator? Ik hou mijn hoofd bij hetgeen waar ik voor gekomen ben, ook al vind ik het op dat moment wel moeilijk. Ik heb de tijd van half vier tot half vijf. Dan gaan de bewoners naar huis, dus kan geen tijd verliezen, maar wil en mag ook zeker niet gaan jagen. En het lukt. Geweldig.

De reactie van de dagmensen was erg verrassend. Veel herkenning in de foto's, ook persoonlijke reacties. Echt verrassend. De één was gymleraar, de andere autoverkoper. Een derde heeft een boerderij gehad en een vierde wist veel van vogels. Een persoonlijk gesprek, kort, vanwegen de thuisreis van de mensen, maar even tijd voor een ieder en je krijgt een stralende gezichten kado. Dat is waar je het allemaal voor doet.

Dan wordt alles weer in de kar gelegd, een laatste gesprek met de begeleiders. En ik ga weer huiswaards en heb opnieuw veel geleerd. Goed overleg met de begeleiders, doorspreken wat je gaat doen. Laat je niet, tijdens je werkzaamheden, afleiden door nevengeluiden of onrust van een enkele bewoner. Het kan zijn dat er ineens één opstaat en weg wil. Dat is niet erg en ligt niet aan jou. Blijf rustig. Neem na je afronding even de tijd om de mensen persoonlijk een hand te geven. Persoonlijk contact werkt goed. En vooral, geniet er zelf ook van. Want alles is toch van samen.

Gerrie van den Brink.

 

 

14 december 2017 Meentstaete Lelystad

Natuur en gezondheid

Natuurkoffer

Presentatoren Ruben en Ilse

Donderdagmiddag. Veel regen boven de Veluwe, maar deels mooie blauwe luchten en zelfs een regenboog boven Flevoland.

In een ruimte bij "Woonzorg Flevoland" geeft IVN vandaag een workshop over de natuurkoffer. Natuurkoffer is een idee van Jan Westera, die bij zijn demente moeder de natuur van buiten naar binnen nam. En met groot succes. Inmiddels zijn er al 700 natuurkoffers in omloop. Dhr Westera heeft hier een prijs voor ontvangen van het programma "Vroege vogels". Wel verdiend.

Wat is een natuurkoffer?

Een natuurkoffer kun je per seizoen indelen. Er is in elk seizoen weer iets anders te vinden. In de koffer zitten allerlei dingen van en over de natuur. Zoals een boek "Terug naar toen" waarin wordt beschreven hoe met mensen met dementie om te gaan. Dat geldt vooral voor degene die de natuurkoffer gebruikt.

Wat kun je doen om deze mensen te bereiken. We vinden er een memoriespel in met plaatjes van bv groenten, dieren e.d, een 2 delige puzzel, met als opdruk eveneens iets van groenten of dieren enz., een schijfje van een boomstammetje, geurzakjes, spiegeltje, schapenwol, bijenwas. Dit laatste brengt je dichter bij de mannen. Verder zitten er geplastificeerden foto's, loepjes en jute zakjes in. Daarbij kan degene die de natuurkoffer gaat gebruiken, er allerlei dingen uit de natuur bij doen. Je kan b.v. denken aan bladeren, takjes, bloemen, veren, maar ook aan schelpen e.d.. Je zou er ook iets in kunnen doen van proeven. Denk daarbij aan een jam, sapje, of gewoon een vrucht. Denk er wel over na, deze mensen kunnen alles in hun mond stoppen, dus geen harde of grote vruchten.

Een ander iets wat je, al dan niet met de zorginstelling, kunt maken/samenstellen is, een kalender met een groene dagverdeling.

Wat is de bedoeling van de natuurkoffer?

Zoals je aan het begin van dit schrijven hebt kunnen lezen is, naar het idee van dhr Westera, in samenwerking met het IVN is een samenwerking ontstaan met de zorginstellingen. Een eerste stap is al gedaan met Grijs, groen en gelukkig in 2016. Dit jaar is er op 2 landelijke dagen van IVN opnieuw veel aandacht aan besteed. Mensen uit de zorg en van IVN verenigingen kwamen bij elkaar. Er werd veel uitgelegd, besproken, workshops gegeven.

Donderdagmiddag waren er veel mensen uit de zorg en helaas maar 2 mensen die natuurgids zijn en 2 nieuwe vrijwilligers van IVN verenigingen. De meeste waren afkomstig uit Lelystad. En kwam er 1 uit Frieslad en 1 van de Veluwe. Toch werden we in groepjes verdeeld om daaruit een idee te maken wat je in de natuurkoffer zou toevoegen. Hieruit werd mij duidelijk dat de afstand tussen verzorger(st)ers en IVN mensen nog te ver uit elkaar ligt. Niet dat het een gat is, nee, er was veel interessen voor de natuurkoffer, het was meer dat de ideeën uit elkaar liggen, hoe met de koffer de mensen te kunnen bereiken. Dit heb ik aan Ilse en Ruben voorgelegd. Het antwoord dat ik van beide kreeg was bemoedigend. Beide waren er van overtuigd dat er verder aan gewerkt moet worden, beide dichter bij elkaar te brengen.

Ik heb aan Ilse verteld dat wij, in Nijkerk al begonnen zijn met het project "Grijs, groen en gelukkig". Heb uitgelegd hoe we te werk zijn gegaan, wat wij meenemen en hoe wij omgaan met de bewoners aldaar. Tevens zijn zij nu op de hoogte dat er nog 2 bezoeken aan "Zorgerf Putten" staan geplant. En dat er een afspraak komt met verpleeghuis Elim te Putten. Mogelijk ook dat we bij het "Zorgerf Nijkerk" nog afspraken kunnen maken. Ook kwam er ter sprake dat het de bedoeling is de gidsen en evt. de nieuwe natuurouders, te betrekken bij dit project, zodat de uitwerking een breder wordt. wat betreft de Natuurkoffer, die is op dit moment compleet, al kan er evt. wel aangevuld worden met andere dingen uit de natuur.

Hoe omgaan met mensen met dementie en de presentatie-werker?

Als we met een natuurkoffer op pad gaan, hetzij met een fotopresentatie of op een andere wijze, er kunnen mensen emotioneel worden. Hoe gaan we daarmee om? We kunnen doorgaan, alsof er niets gebeurd is. Maar beter is om even een stukje aandacht naar die persoon te geven. Een hand op de knie kan al veel zeggen. Neem even de tijd hiervoor. Ga tijdens je presentatie niet gehaast aan de slag. Praat voor en/of achteraf met de bewoners die dat zelf aan zullen geven. Laat de dingen die jij hebt meegenomen, door de handen van de bewoners gaan, loop evt. zelf even rond. Denk er aan dat je met mensen met een kort geheugen te maken hebt. Veel zijn zij aan herinneringen kwijtgeraakt. Door iets aan te bieden van ruiken, voelen en misschien iets van proeven, breng je de herinnering weer een beetje naar boven.

Een andere mogelijkheid is, kinderen bij deze ouderen te betrekken. Hooguit 2 kinderen op 1 oudere. Ook belangrijk is, dat je alles in overleg met de verzorging doet. Goed doorspreken wat de bedoeling is van wat je gaat doen. Laat je niet, tijdens je werkzaamheden, afleiden door nevengeluiden of onrust bij een enkele bewoner. Het kan zijn dat er ineens één opstaat en weg wil. Dat is niet erg en ligt niet aan jou. Blijf rustig. Neem na je afronding even de tijd om de mensen persoonlijk een hand te geven. Persoonlijk contact werkt goed. En vooral, geniet er zelf ook van. Want alles is toch van samen.

Ilse vroeg mij wanneer de volgende afspraken staan. Helaas, beide data is zij er niet. Ze is begin van Januari weg. Maar als er vervolgafspraken komen, wordt zij op de hoogte gesteld en wil zij een keer zien hoe het bij ons in de praktijk gaat. Natuurlijk worden jullie, IVN Nijkerk, ook op de hoogte gehouden. Binnenkort wil ik gidsen en natuurouders benaderen om een kijkje te nemen tijdens de presentatie en evt. andere ideeën aan te vullen.

Verder hebben 3 mensen van de zorg in Lelystad mijn nummer gevraagd. Wie weet welk een samenwerking dit kan worden.

Wij gaan er voor.

Voor nu, een groene groet.

Gerrie van den Brink.

 Natuuroudercursus.

20171118 112122

Zoals u wellicht weet, geven wij dit najaar, voor het eerst, een cursus natuurouder. Inmiddels zijn er al 4 avonden en 1 zaterdagmiddag geweest. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn we gisterenavond weer bijeen geweest en hebben de cursisten een enerverende avond gehad. Na de opening kregen zij een les: wat is er in het bos te beleven. U begrijpt natuurlijk wel dat je niet alles uit het bos kunt bespreken. Er werd gekozen om te vertellen over de beuk. Waarom de beuk, zult u zeggen. Natuurlijk, het had iedere andere boom kunnen zijn. Maar toch kozen we voor de beuk. Hij/zij is groot, statig, glad en sterk. Maar er is nog veel meer te vertellen. Zo is het dat een boom, het plantenleven, maar ook het dierenleven, veel op mensen lijken. De één meer dan de ander. We hebben een aantal dingen voor u op een rijtje gezet.

Bomen leven, bomen kunnen zien, bomen hebben een eigen wil, bomen hebben een teratorium, bomen helpen elkaar, bomen werken samen met,bomen maken ruzie, bomen worden ziek, bomen willen niet dood, bomen gaan dood.

Natuurlijk is het veel te veel om alles hier neer te schrijven. Er zijn verschillende boeken te vinden over het verborgen leven van een boom. Echt een aanrader.

Na deze bespreking was het tijd om de cursisten kennis te laten maken met een stukje praktijk, in de vorm van een kennisspel. Welk blad hoort bij welke boom? Dat was heel leerzaam. Ook werd er gesproken over de verschillende planten uit het bos, zoals de rode bosbes of vossenbes en de bosbes, niet te verwarren met de blauwe bes. De cursisten konden voelen, ruiken en luisteren. Heel mooi was de zachte vogelzang op de achtergrond. Wel van een cd, want de vogels waren al in diepe rust.

Een kopje koffie of thee, met een koekje, gaat er natuurlijk wel in. Dus even pauze.

Na de pauze was er voor de cursisten een werkmoment. Kranten werden op tafel uitgespreid, ter voorkomen van..... Bekertjes en bakjes met geel zand werden uitgedeeld en er kwam gips op tafel. Wat gingen zij dan doen?

Er werden gipsafdrukken van natuurlijk materiaal gemaakt. Dat kon een hoefafdruk (prent) zijn, maar ook een afdruk van een dennenappel, walnoot, of zelf iets in het zand maken. Daar werd de inmiddels gereedgemaakte gips ingedaan, waarna het moest drogen.

De cursisten konden het mee naar huis nemen. En misschien wel thuis oefenen.

Er lag een grote bos takken in de zaal. Wat was het? Aan de cursisten de taak om dat te raden. Nou, het was een hele klus om daar achter te komen. Maar het werd uithgelegd hoe een heksenbezem ontstaat. Namelijk door Mycoplasma, blaasjeszwam. De heksenbezem was erg groot en zwaar, bijna niet te tillen.

Dan komt er een einde aan deze boeiende leerzame avond, maar we gaan nog niet naar huis. Er kwam nog een korte vertelling over de vruchten, de toekomstige kalfjes, van het ree (geit) en een hert (hinde)

Een boeiend verhaal tot slot.      

Dan is er voor iedereen een appel, want na gedane arbeid krijg je dorst, dus het bekende appeltje voor de dorst.

We kunnen weer spreken van een mooie en leerzame avond.

Gerrie van den Brink

 

Een verre herinnering.

Wat is een herinnering?

Je kunt je wel voorstellen, naar mate we ouder worden, er meer herinneringen naar de achtergrond verdrongen worden. Als er over gesproken wordt, hetzij op een vergadering, verjaardag of gewoon even met je vriend(inn)en, komt de herinnering deels of helemaal terug.

Maar wat als dat niet meer gebeurd? Wat als je begint te merken dat je de dingen echt begint te vergeten? Niet meer herinnerd?

Misschien een vorm van dementie? Het geeft angst, het geeft verdriet, onzekerheid. Wat als ik............

Er zijn veel plaatsen in Nederland waar deze mensen, onder begeleiding, kunnen wonen. Ook in Putten en Nijkerk is een plaats waar deze mensen kunnen wonen, of dagopvang hebben. Mensen die een dagopvang hebben, zijn thuis al bezig met hetgeen er overdag gaat gebeuren. B.v. een oude boer, vroeger zelf een boerderij met veel koeien gehad, een bepaald ras, gaat vandaag naar de dagopvang. Hij zegt tegen zijn vrouw:" ik moet vandaag aan de gang, de koeien moeten verzorgt worden".                   Hij weet zelfs zijn eigen ras nog. "Ik heb lakenvelders", zegt hij.

Als hij op de lokatie aankomt, is er koffie, de dag gaat rustig beginnen. De oude boer, gaat met de begeleiding,naar "zijn" koeien. Hij weet welk soort, hij heeft misschien wel een naam voor de dames en gaat ze verzorgen.

Dit is slechts een voorbeeld van het vele werk dat er gedaan wordt, de samenwerking met.......                                   

Donderdag 16-11-2017, is er een dag op verpleeghuis de Pol, te Nijkerk, waar workshops e.d. gegeven worden. Zelf ga ik daar, vanuit IVN Nijkerk, heen, ideeën opdoen, Daarna heb ik een afspraak met Yvonne van der Leest en krijg ik een rondleiding in hun project. Vandaar uit willen we samen werken, hoe we deze mensen, op een plezierige manier, mee te nemen in onze mooie natuur.

Hoe dit eruit zal gaan zien, gaan we samen bekijken. Als er eenmaal een plan ligt, willen we mensen enthousiastmeren.  Alles in goed overleg. Zowel met Yvonne en haar team, als met IVN Nijkerk.

We houden jullie op de hoogte via deze website.

 

Pop van het Groot koolwitje, Pieris brassicae

Als ik aan een pop denk, denk ik aan een speleding voor kinderen. Mooie kleren aan, haartjes kammen, mee knuffelen en gaan wandelen in je eigen poppenwagen. Ouderwets toch. En het was vaak gezellig.

Doch deze pop is niet om te spelen. Nee, verre van. Het is een begin van een nieuw leven.

De in de zomer uitgekomen rupsen, hebben hun buik vol gegeten en zijn zover dat ze in een winterrust gaan. Er komt een metamorfose aan.

Als de rups eenmaal volgroeid is, is zijn maaltijd ook bijna op. De rups kruit op een voor hem veilige plek en begint zich in een soort draad te spinnen.  De rups verstopt zich op een rustig plekje. Dat kan zelfs in een kleine kier van een deur zijn.

In deze pop veranderd de rups in een prachtige vlinder. Deze pop is van het Groot koolwitje en is maar 3 mm groot. De vlinder vliegt van half april tot eind november. Op de voorvleugel, langs de vleugelrand, naar beneden lopende zwarte vlekken. Aan de onderzijde zijn ze licht geel. Het groot koolwitje vliegt meestal in 3 generaties, waardoor je lang kunt genieten van de vlinder. De vlinder legt gele eitjes, meestal vanaf de 2e generatie, daar van de eerste weinig nieuw leven voortbrengen. De eerste generatie is meestal kleiner dan de volgende generaties. Ook het aantal eieren wordt dan groter. De rupsen zijn opvallend en zitten vaak op koolsoorten. Zeer herkenbaar. Omdat de rups van het Groot koolwitje vaak wordt geparasiteerd, kan het voorkomen dat er weinig rupsen het volwassen stadium bereiken. Gelukkig haalt een aantal dat stadium wel en kunnen wij er van genieten.

 

 

Op je vaders gronden
is het stil nu
want je bent weg
de dieren vragen
om je en missen
de hoedster van
hun stille wereld
De mestkever loopt nu
heel behoedzaam
op zijn tenen
vallen mag hij niet
want wie zet hem
weer op zijn benen
als niemand hem
op zijn rug gelegen ziet
Op je vaders gronden
is het stil nu
want jij bent er niet

Geschreven door: “Karel Kreuning “

 

 

Brandnetelsoep

 

Misschien niet leuk om te plukken, maar als je ze eenmaal in de pan hebt, weet je het ook echt te waarderen. Brandnetels worden als een naar onkruid . Maar wat is onkruid? Misschien kunnen we beter praten over ongewenst kruid.

Hoe kom je daar van af? Je kunt natuurlijk je tuin wieden. Maar je kunt ook de top en de bladeren plukken of knippen.

Van ouds was de brandnetel een eetbare plant. Tijdens de oorlog werd brandnetel als groenten gebruikt.

In onze tijd is het normaal als we naar de supermarkt of groenteman gaan. En dan is er zoveel keuze, dat we niet weten wat we gaan eten. Brandnetel groeit overal.

Is brandnetel gezond?

Jazeker, er zitten vele goede stoffen, vitamines en meer in.

Maar kan iedereen het zomaar eten?

Nee. Mensen met bloedverdunners moeten enorm oppassen, omdat brandnetel ook bloed verdunnend is. Er zijn mensen die erg ziek zijn, waarvan men niet weet waar het vandaan komt.

In brandnetel zit ook de stof Histamine, een stof die bij ons een neurotransmitter is. Mensen die daar allergisch voor zijn moeten enorm oppassen. Dus baad het niet schaad het niet gaat hier niet op.

Als je brandnetel, maar ook onze eigen spinazie, andijvie en andere groene groenen eet, doe dat met mate.

 

Dan nu een recept voor brandnetelsoep.

 

De soep is eenvoudig te maken.

 

Pluk de jonge toppen van de brandnetel. In het voorjaar zitten er de beste stoffen in. Maar een gemaaid veld geeft weer nieuwe jonge bladeren. Dus plukken kan tot ver in het seizoen. Pluk in de ochtend en bij droog weer. Gebruik een handschoen om branden te voorkomen.

Neem een grote zak, want brandnetel slinkt, net als spinazie, enorm. Heb je toch teveel geplukt? Droog de bladeren en toppen, want deze zijn prima te gebruiken als thee.

 

We gaan beginnen:

Benodigdheden:

Kies zelf je hoeveelheden, naar smaak voor het aantal personen waar je het voor maakt.

Brandnetelbladeren, bouillonblokje, evt. laurierblaadje, aardappel en snufje knoflook, crème fraiche of boursin.

 

Was de bladeren. Haal de steeltjes en de slechte bladeren er tussen uit.

Breng het water aan de kook. Doe er het bouillonblokje er in.

Voeg de brandnetelbladeren er aan toe.

Je kunt er een laurierblaadje als smaakversterker aan toevoegen.

Snijd het uitje in kleine stukjes.

Voeg een snufje knoflook toe.

Je kunt evt. een aardappel aan de soep toevoegen om de soep te binden.

Laat het geheel een paar minuten koken tot het gaar is.

Zet het vuur uit en roer de crème fraiche of e boursin er door.

Mix het geheel. En je soep is klaar.

 

Eetsmakelijk

 

 

Met een natuur gids op pad.

Een wandeling door onze Nederlandse natuur. De Veluwe is een aaneengesloten bosgebied in Gelderland, Daarin leeft het grootst in het wild levend zoogdier van Nederland, het edelhert, samen met wilde zwijnen, reeën, vossen en dassen. De kans dat je oog in oog komt te staan met één van deze dieren is aanwezig. Op onderstaand formulier kun je je aanmelden. Eigen vervoer is wel een aanraden. Misschien kunt u met elkaar meerijden.

Wie wil dat niet, mooie plaatjes schieten met je camera. Ben jij niet professioneel, maar wil je toch een kans op mooie foto’s in de natuur maken. Meld je dan aan. Samen op pad, de natuur in. Op zoek naar kleine diertjes, bloemen, vlinders en wat meer. Het kan al bij jou in de buurt.

Sta jij al met beide benen op de grond? Of loop je voor jezelf nog te ver vooruit? Denk jij wel eens aan het moment van nu? Vierkantemetertherapie is misschien wel iets voor jou. Anders dan de naam doet lijken, is het geen therapie, maar slechts een bewustwording van het nu. Doe ook eens mee en je zal zien wat je allemaal opvalt en wat het in jou leven kan veranderen. Hiervoor kun je je aanmelden op dit formulier.

Weet jij al wat je uit onze natuur kunt eten? Bosbessen, bramen, beukennootjes. Maar er is zoveel meer. Vaak gezonder dan onze groenten en vol van smaak. Wil jij je laten rond leiden door de natuur en horen wat er allemaal valt te halen? Van harte ben je uitgenodigd voor een rondleiding.

Hoe vaak hoor je niet, bah, eng, vies. We hebben het dan over de kleine kriebeldiertjes Niet alleen volwassen mensen, maar zeker ook veel kinderen. Spelenderwijs, met hand diertjes en kleine korte verhaaltjes over dieren, is het mogelijk om kinderen dichter bij de natuur te brengen. Een leuk moment om samen met jou (klein)kind mee te maken. Nieuwsgierig geworden? Meld je aan, om samen met je (klein)kind eens op pad te gaan. Er zijn voor kinderen potloepjes, vergroot glaasjes, schepnetjes e.d.. aanwezig. Ook zijn er zoek kaarten en boekjes, zodat er gezocht kan worden naar het diertje of bloempje wat jij gevonden hebt. Je leert er erg veel van.

Voor alle deelname geldt dat de aansprakelijkheid bij deelname bij de deelnemer zelf ligt. Voor vertrek is er een kopje koffie of thee en voor de kleintjes is er limonade.

Activiteit duurt 1 ½ tot 2 uur.

Opgeven kan per email:  Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.  Uw natuurgids, Gerrie van den Brink.

Subcategorieën