Weet je dat

2e foto-presentatie

12 december 2017

2e foto-presentatie bij : Zorgerf-Buiten-Verblijf

Zoals jullie in het vorige verslag hebben kunnen lezen, zijn we begonnen met het project "Grijs, goen en gelukkig", en is de 1e presentatie met lof ontvangen. Inmiddels is er ook een 2e foto-presentatie geweest. Deze vond plaats bij de dagopvang van "Zorgerf-Buiten Verblijf". Er zijn twee mooie gebouwtjes voor mensen van de dagbesteding. Maar de presentatie is in één van de huisjes gehouden, maar wel voor alle dagmensen.

Een dag waarop de sneeuw verre van verdwenen is, ploeter ik met mijn kar door de natte laag dikke sneeuw, opweg naar de dagbesteding. Buiten zijn mannen bezig om kerstversiering op te hangen. Binnen zitten de bewoners lekker warm bij elkaar. Ik stel mij voor en kan korte tijd later beginnen met het opbouwen van hetgeen ik nodig heb. We hebben afgesproken dat, na een half uur, er koffie zal zijn.

Het duurt wel even, want deze bewoners lopen rond, vragen veel en één zet zelfs zijn hondje op de tafel, naast mijn vos. Dus je begrijpt dat het al iets moeilijker is dan bij het eerste hofje. Niet te min, ik ga door met mijn bezigheden.

Als alles gereed staat, de stoelen in een kleine kring staan en de bewoners van het andere gebouwtje ook binnen zijn, kan de presentatie beginnen.

Het gaat om dezelfde presentatie als de eerste keer, dat was gevraagd. In het begin ging het heel goed, mensen reageerde op de getoonde foto's en stelde zelf vragen. In het eerste half uur laat ik de meegebrachte dingen, zoals een jong zwijntje en de vos, zien. Na 25 minuten bereiken we de pauze. Daar heb ik een foto van een half uitgegraven picknickbank voor. De reactie van de dagmensen, als ik vraag of we daar even kunnen uitrusten, is schitterend. Ert wordt gelachen. In plaats van koffie is er heerlijk warme chocolademelk met slagroom, even smullen. We nemen er even de tijd voor.

Op het moment dat we aan de tweede helft van de presentatie beginnen, gaat er een telefoon. Dat gebeurd nu eenmaal. Ik laat me er niet door afleiden en ga door waar ik gebleven ben. Ik vraag aan de mensen: "welk dier zie je op deze foto". Er staat een wild zwijn op. Direct reactie van één man: "Die het in in de tuin". Nee, dit is niet verkeerd geschreven. "Heb" is in het Puttens dialect "het". Een ander reageerd: "ik kom uut Speuld en het die krengen ok om t huus". Het is fijn dat ze zo reageren op de foto's, een teken dat ze het op dat moment zelf meemaken. Maar dan begint één mevrouw te vragen wanneer ze naar huis mag. Een andere man staat op en maakt vreemde geluiden. En weer gaat de telefoon. Een begeleider staan op, er wordt gepraat. Wat doe jij dan als presentator? Ik hou mijn hoofd bij hetgeen waar ik voor gekomen ben, ook al vind ik het op dat moment wel moeilijk. Ik heb de tijd van half vier tot half vijf. Dan gaan de bewoners naar huis, dus kan geen tijd verliezen, maar wil en mag ook zeker niet gaan jagen. En het lukt. Geweldig.

De reactie van de dagmensen was erg verrassend. Veel herkenning in de foto's, ook persoonlijke reacties. Echt verrassend. De één was gymleraar, de andere autoverkoper. Een derde heeft een boerderij gehad en een vierde wist veel van vogels. Een persoonlijk gesprek, kort, vanwegen de thuisreis van de mensen, maar even tijd voor een ieder en je krijgt een stralende gezichten kado. Dat is waar je het allemaal voor doet.

Dan wordt alles weer in de kar gelegd, een laatste gesprek met de begeleiders. En ik ga weer huiswaards en heb opnieuw veel geleerd. Goed overleg met de begeleiders, doorspreken wat je gaat doen. Laat je niet, tijdens je werkzaamheden, afleiden door nevengeluiden of onrust van een enkele bewoner. Het kan zijn dat er ineens één opstaat en weg wil. Dat is niet erg en ligt niet aan jou. Blijf rustig. Neem na je afronding even de tijd om de mensen persoonlijk een hand te geven. Persoonlijk contact werkt goed. En vooral, geniet er zelf ook van. Want alles is toch van samen.

Gerrie van den Brink.