Weet je dat

derde verslag foto presentatie Zorgerf Putten

Verslag van

Derde foto-presentatie

Zorgerf "Buiten Land"

 

IVN Nijkerk Grijs, groen en gelukkig

 

02-01-2018

 Beste allemaal,

allereerst wil ik jullie allen een goed 2018 met veel geluk en vrede toewensen. Een nieuw jaar ligt voor ons. Een jaar waarvan we niet weten wat het brengen zal. Dat is maar goed ook. Maar we mogen wensen/hopen op een mooi jaar, waarin wij als IVN Nijkerk, weer veel op het programma hebben staan. Een daarvan is het Landelijk project "Grijs, groen en gelukkig". Voor mensen waar buiten zijn vaak moeilijk is, de natuur mee naar binnen nemen.

Vandaag was het weer zover. De derde foto-presentatie/vertelling is geweest. Vandaag in hofje 1.

Zoals ook de vorige keren, was ik ruim optijd, 3.00 uur, aanwezig. Ik heb even gemeld dat ik aanwezig was en zag dat veel bewoners al in de huiskamer zaten. Sommige zelfs met bezoek. Nou, dat is gezellig. Ik viel niet met mijn neus in de boter/koffie, want de koffie was al op.

Ik heb mijn kar weer vol geladen en kan hem zo uit de auto tillen. De vos steekt er met kop en schouder bovenuit. Buiten is het even hobbelen over grind en stoep en binnen is het wat smal. Maar met geduld kom je een eind. Eenmaal in de huiskamer, wordt er speciaal voor deze middag, even de boel omgebouwd. Ja, ik heb wel wat ruimte nodig hoor. Maar de begeleiding is zeer behulpzaam. En weldra staat alles op z'n plek. Ik begin de kar uit te ruimen. Allereerst mijn scherm, daarna de cd-speler, de bladeren, takken en opgezetten dieren. Projectortafel en laptop en het feest kan beginnen. Ik heb de presentatie iets aangepast. De vorige keer hadden we nog wat dor blad aan de bomen, deze keer was het meer winterweer.

Iedereen zat heerlijk warm in de huiskamer en had goed zicht op het scherm. Al bij de eerste foto kwamen er vragen. Deze maar even rustig beantwoord. Mijn verhaal begint zo: "We gaan een mooie wandeling maken, gaan jullie mee"? Dan komt er een reactie van een dame: "Is dit vest warm genoeg? Mooi is ie hè". Allereerst kijken we naar vogels uit het weidegebied. Opweg hierheen zag ik deze vogels. Kievit, reiger, fazant. Plotseling valt mijn oog op een paar pinken. Ze kijken allemaal één kant op. Wat zou er zijn? Daar, zie, daar ligt een koe, zijn kop omhoog. Hij kijkt ook die kant op. En daar, wat is dat voor een koe? Dan zegt uit dame uit de woonkamer: "dat is een lakenvelder". Dat is waar. En zie, die koe heeft net haar haar gekamd, de scheiding in het midden. O, ze heeft mooie oorbellen. Plotseling klinkt er achter mij: "Ach, wat zielig". Het waren oormerken. Maar dan zien we het. Twee grote paarden schoppen en bijten elkaar. Ze hebben ruzie. "Dat doen wij niet", zegt een andere dame: "Je moet eerst waarschuwen".

Dan komen we aan bij het bos. De bewoners hebben er wel zin in. Op de achtergrond klink de zang van vogels. "Hoort u ze? Allemaal vogels". Ja, dat horen ze wel. We zien op het scherm allemaal vogels uit het bos. Sssttt, goed luisteren en kijken. Wat is dat nou voor een vogel? Een goudvink, koolmees, merel, boomklever en een grote bonte specht. Ik vertel de mensen dat de boomklever tegen de boom op kan lopen. En zijn pootjes kleven niet eens. En de specht, de dokter van de bomen. Hij klopt, zoals een dokter dat bij ons doet, maar dan veel harder. En hij krijgt niet eens hoofdpijn. Als de specht op een boom klopt, kan hij horen of deze ziek is. Knap hè.

Als we dieper het bos in gaan, komen we herten en wilde zwijnen tegen. Een daarvan is Pluk. Een grote keiler. Ik heb ook een foto bij van mijn hond Pluk, toen hij nog klein was en alles nog moest leren. Een dasje aan zijn halsband. Ik vertel over beide Plukken. En ga dan rond met een halve doorsnee schedel van een wildzwijn.

Ze vinden het best wel grote tanden. En ook de kleine frisling gaat de kring rond. Er wordt geaaid, gevoeld, en bijna geknuffeld. Prachtig.

Dan komen we aan bij een rustgebied. Stop, kijk eens voor je. Een prachtige hinde staat voor ons. En daar, ik zie een heleboel vrouwtjesherten staan. Kijk, ze hebben ons gezien, want ze staren naar ons.

Als we nog iets verder lopen, zien we ineens een hert met een gewei. Als ik zeg dat mannendieren mooier zijn dan de vrouwtjes, klinkt er wat gelach in de kamer. Je begrijpt dat ik met mijn gewei de kring weer rond ga. Voelen, vasthouden, verbazen. Veel reacties van de mensen.

Dan wordt het avond. Zonnestralen schijnen door de bomen. Het wordt nacht.

En de volgende morgen. Wat veel sneeuw. Maar wij zitten weer lekker warm bij de kachel. En ook deze dag gaat voorbij. De zon is onder, de nacht is helder. Zie, de maan. Groot staat aan de hemel, in de donkere nacht.

Maar dan verschijnt de tekst, EINDE. Wat jammer. Er volgt een applaus. En ik? Ik ga de mensen allemaal langs en geef eenieder een hand. Blijdschap op de gezichten. We vonden het heel mooi. Het was echt natuur, maar dan binnen.

Ik ga weer opruimen, alles weer naar de auto brengen en rij voldaan weer naar huis. Het was wederom een geweldig mooie ervaring.

Ik wens jullie veel leesplezier en zeg, tot ziens allemaal.

 

Gerrie van den Brink.