Home

Frisse ochtend in het woud.

website6

Het is helder, maar de temperatuur is nog boven nul. Het is waterkoud, zoals we dat noemen. Ik was al vroeg uit de veren, dan is het in het bos op z'n mooist. Het eerste ochtendlicht, dat langzaam aan de horizon verschijnt, is zo sprookjesachtig. Als je dan helemaal alleen in het bos bent, zo stil. Een enkele vogel die zijn snavel open doet, echt maar een enkele. Verder is het stil. Wind is er niet. Toch hangt er een koude vlaag door het bos. Plotseling hoor ik krakende takken naast me. Een doffe knor. Er verschijnen wilde zwijnen naast me. Doodstil blijf ik zitten. Elke beweging, ieder geluid, kan de nozems verstoren. Dan gaan de lopers in z'n achteruit en zijn ze weg.  

website2

Een tijdlang zit ik daar. Alleen. Achter mijn camera. Toen ze eenmaal op de vlakte stonden, durfde ik de eerste foto's te maken. Ze zijn wat onrustig. Kijken steeds naar de bosrand tegenover mij. Wat zou daar zijn? Na een tijdje zie ik plotseling een hert aan de bosrand verschijnen. En al snel volgde er meer.

website1

De onrust kwam van een hert, dat achter een nog bronstig hinde aanzit. Ja, door al dat haantjesgedrag van het hert houden de zwijnen het maar voor gezien. Het hert is zijn drift nog niet verloren. Als blijkt dat de hinde weinig zin in zijn aandrang heeft geeft hij een korte burl. Ja, de dames hebben het voor het zeggen en dat vindt meneer maar niets.

website3Eén hinde staat het geheel op een afstand aan te kijken. Ze lijkt er niet gerust op. Niet zo verwonderlijk, het hert is nog in zijn pubertijd en probeert een grote vent te zijn. Maar hij heeft het nakijken. Een tijd lang zit ik daar, op een pol van het pijpentrootje. Langzaam wordt het koud. Er komt een grijze damp over het veld. Ik zie het gras witter en witter worden. Mijn vingers tintelen inmiddels ook behoorlijk. De zon komt op en het begint langzaam meer en meer te vriezen. Dat geeft wel weer een heel andere sfeer aan het stille woud. Ik kan niet weg, dat zou teveel verstoren. Maar na enige tijd verdwijnen de herten in het nog donkere woud. De zwijnen zijn dan al even weg. Nu kan ook ik opstaan. De sfeer is optimaal. Ik besluit nog wat herfstfoto's te maken. Eerst met de camera. Maar mijn vingers tintelen helemaal. Ik kan geen knopje meer indrukken. Ik pak mijn telefoon. Camera daarop, hoef je niet in te drukken. Maar al snel kan ik ook het symbool op de telefoon niet meer aanraken. Het is te koud. Dus besluit ik om maar weer te vertrekken. Maar, het was wederom een geweldige ochtend. Daar heb ik graag koude handen voor over.

website4

 

Reacties mogelijk gemaakt door CComment

Copyright © 2020 edelhert . Alle rechten voorbehouden.