avondbronst

Matten met elkaar.

Wat het woord matten betekend weten de meeste van ons wel. Ook edelherten matten met elkaar. Dat doen ze in de bronst door met hun geweien in elkaar te slaan. Soms heb je het geluk dat je dat kunt zien, maar meestal niet. Ook horen is niet van zelf sprekend. Zaterdagavond, 21 september j.l. Het is 2019, eerste dag van de kalenderherfst. We zijn een heel stuk het bos ingelopen. In de verte klinkt de burl van de eerste edelherten. Omdat we met drie groepen zijn, is het gebruikelijk dat je elkaar de ruimte geeft. Maar na verloop van tijd wil ik mijn groep toch ook de herten van dichtbij laten horen. Ik roep, fluisterend, van dichtbij, de groep bij elkaar en zwijgend gaan we richting het geluid. Even stoppen we om goed te luisteren of we vergenoeg terug gegaan zijn. Van de tweede groep is niets te bekennen. Het geluid is nog wat verder terug. Opnieuw zetten we onze benen in beweging. Ditmaal zie ik dat ook de tweede groep al is vertrokken. Jammer voor die mensen, maar fijn voor mijn groep. Opnieuw gaan we in de eerste versnelling, met onze benenwagen, vooruit. Ditmaal loop ik verder door naar voren. Totdat.............. Een enorm zwaar geluid komt van links uit het bos. Het is een oud hert, maar nog niet te oud om volop mee te kunnen doen. Met een lange uithaal komt het geluid van de burl uit de enorme keelzak die zich rondom zijn nek heeft ontwikkeld. Er volgt een lange trilling in zijn stem. Mijn mensen staan echt ademloos te luisteren. Dan, plotseling, Een enorme burl van rechts, gevolgd door enorm kraken van geweien. Ze zijn aan het matten. Het ene hert na het andere begint, zo uit het niets, enorm te burlen, en meerdere herten slaan met de geweien tegen elkaar. Wat een spectakel. Hier kwamen de mensen voor. Uit Delft, Rotterdan, Den Helder, België, en waar nog meer vandaan. Velen alleen deze dag, om het eens in hun leven te kunnen horen, de oerburl over de Veluwe. Wat een avond en wat een verwondering. Zo'n avond maak je niet snel mee. Zo dichtbij, op nog geen honderd meter van ons af. Alle mensen die met mij mee waren, waren zo stil. En dan is dit echt de beloning voor allen. Geweldig toch.

Nu wordt het ook voor ons steeds moeilijker om nog mensen te laten meegenieten van de bronst, dit alles omdat er steeds meer wordt afgesloten, verboden, en wij niet meer met mensen het bos inkunnen. Vaak veroorzaakt door mensen die het wild willens en wetens voeren, wiet geven aan het wild en de orde verstoren. Daarvan zijn vele echte genieters de dupe zijn.

Helaas. Mogelijk is dit het laatste jaar van de bronstexcursies. We wachten het af.

 

 

Reacties mogelijk gemaakt door CComment

Copyright © 2020 edelhert . Alle rechten voorbehouden.